•   Selin Babila    0        0         Başlığı bildir

    Ürpertisi gitmedi bir türlü içinden, üstündeki yorganı tek hareketle fırlattı, yatağının
    hemen altındaki terliklerini giydi ve arabasına koştu.
     
    Arabasının yanına geldiğinde derin derin ‘iç çekti’, bu sefer el frenini çekmeyi
    unutmamıştı.Nedense son zamanlarda ‘alzheimer’ olduğu yönünde şüpheleri vardı,
    ama doktora gidip bunu kesinleştirmekten korkuyordu.Saat gece yarısıydı,
    arabasının camından terlemeyle hafif yapışan ellerini yavaşça kaldırdı.Sokakta
    kimsenin olmamasına sevinerek derince bir nefes aldı.Evinin yolunu tuttu.Malum
    sabah dersi vardı, ve son zamanlarda uyku tutmuyordu.Sakin adımlarla giderek
    yatağına girdi, çoğu kez yaptığını yaparak yastığını iki bacağının arasına
    aldı.Bu onu rahatlatıyordu.Hatta bundan zevk bile alıyordu.(Uykusunun
    derinliklerine tüpsüz daldı.Çünkü fikirleri vardı ve fikirleri kendi lugatında oksijenin tanımı idi.)
     
    Alarmını bilinçsiz olarak 3. Kez ertelemişti ve 4. Kez çaldığında yataktan bir çırpıda
    sıçradı.Gür bir sesle ‘OFF, BÖYLE İŞİN ...’ dedi.
    Haklıydı kendince, kendini tanımaktan korkuyordu.Belki de çevresindeki insanlar
    haklıydı.Gerçekten çok okuyup, düşündüğü için kafayı sıyırmıştır.(Kemikte kalan
    son et parçası gibi.)
     
    Küfür ede ede, atik hareketlerle banyoya gitti ve yüzüne bir su çaldı.’Dünya iyiki
    varsın’ dedi, geç kaldığını unutarak.Birden  geç kaldığı aklına geldi ve hızlı hızlı yüzünü
    kuruladı, elbisesini giydi ve kravatını takarken ‘s*ktiğimin prosedürleri’
    dedi.
     
    Gerekli olan her şeyi yanına aldıktan sonra sertçe kapısını kapattı, çünkü ; Kapı yavaş
    kapatılınca tam kapanmıyordu.’Bu kapıyı da
    yaptırayım artık, yoksa hırsızlar hayrına bi kapı takacak’ dedi.
    Kapısını kilitledi ve merdivenleri üçer-beşer inerek arabasına koştu.Arabasına tam
    binmek için kapıyı açarken, arabanın camında bir yazı fark etti. ‘YAPILABİLİR.’ yazıyordu kağıtta, kocaman harflerle, ‘Sınıftaki p*çlerin işimi acaba?’ diye düşündü.Ne anlama
    geliyordu ? Ne demekti bu ? Hiçbir fikri yoktu ve rüyada olması için inandığı
    varlığa yalvardı.
     
    Eli kanıyordu ve saat sabahın 7’siydi.Yatağın ortasına doğru doğruldu.’OHHH
    RÜYAYMIŞ’ dedi. Birden fikir değiştirerek ‘HAYIR BU BİLDİĞİN KABUSTU’. Eline
    pansuman yapmalıydı.Kabusun etkisiyle elini yatağın baş tarafındaki duvara
    bayağı kez vurmuştu.Eline pansuman yaptı.Dersinin başlamasına yaklaşık değil tam 2
    saat vardı.’Bir kahve iyi gider’ dedi, ve tek eli yaralı bir şekilde kahve
    yapıp içti, gelmeyen uykusu da iyice kaçmıştı zaten.Kahvaltısınıda yaptıktan
    sonra hazırlanmaya koyuldu.
     
    Tam çıkacakken arabasının anahtarlarını unuttuğunu
    fark etti.Aramaya başladı birden, ama ‘ benim arabam yok ki’ dedi.Aniden
    bulunduğu yere çömeldi, vücudu tek çırpıda buz kesti...
     
     
    (DEVAM ETSİN Mİ?)

    Ahmet Demir

    ozgurroman.com

     


  •  


Yorum yapın

Yorum yapmak için giriş yapınız

 

Facebook Yorumları